مشو مست از و، خرمی کن پسند

نباید که بد پیشه باشدت دوست

که هرکس چنانت شمارد که اوست

مخور باده چندان کت اید گزند

مگو راز با زفت و بیچاره دل

مخواه آرزو تا نگردی خجل

ز پنهان مردم به دل ترس دار