که از شومی اش بهره یابی تو نیز

ز بهر گلو پارسابب مکن

به خوان کسان کدخدایی مکن

مشو یار بخت و کم بوده چیز

مکن خو به پر خفتن اندر نهفت

که باکاهلی خواب شب هست جفت

برین باش یکسر که دادمت پند