بیاراست بزمی خوش و دلپذیر

یکی باغ بودش در اندر سرای

بر قصر شه چون بهشتی به جای

شراعی بزد بر لب آبگیر

شب و روز با باده و رود و ساز

همی داشتش جفت آرام و ناز

گهی خفت بر سنبل و نو سمن