همی داشتش جفت آرام و ناز

شراعی بزد بر لب آبگیر

بیاراست بزمی خوش و دلپذیر

شب و روز با باده و رود و ساز

گهی خفت بر سنبل و نو سمن

گهی با چمانه چمان در چمن

زنی دایه دختر شاه بود