گهی با چمانه چمان در چمن

شب و روز با باده و رود و ساز

همی داشتش جفت آرام و ناز

گهی خفت بر سنبل و نو سمن

زنی دایه دختر شاه بود

که بازارگان را نکو خواه بود

بر جفت بازارگان بامداد