صبا به غالیه سایی و گل به جلوه گری

کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن

که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

به بوی زلف و رخت می روند و می آیند

چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی

که جام جم نکند سود وقت بی بصری

دعای گوشه نشینان بلا بگرداند