تو خویشان من کشته و آن تو من

دهد پند و او خود بود زشتکار

چو شمعی بود کو کم و بیش را

دهد نور وسوزد تن خویش را

کجا راست باشد دل هردو تن

کدیور کجا بفکند بدم مار

کند مار مر دست او را فکار