کجا راست باشد دل هردو تن

چو شمعی بود کو کم و بیش را

دهد نور وسوزد تن خویش را

تو خویشان من کشته و آن تو من

کدیور کجا بفکند بدم مار

کند مار مر دست او را فکار

همی تا به دم بیند این و آن به دست