جهان پهلوان، دیده رنج دراز

هویدا همی بود خاموش و نرم

همی کرد باز از نهان داغ گرم

به گاهی که آمد ز نخچیر باز

به هم دختر و مادر زشت رای

ستادند پیشش پرستش نمای

گرفته پری چهره جام بلور