چو نخچیر کردی کنون سور کن

ستادند پیشش پرستش نمای

گرفته پری چهره جام بلور

پر از لعل می چون درفشنده هور

به می ماندگی از تنت دور کن

جهان پهلوان کرد زی می نگاه

همه جام می دید گشته سیاه