به می ماندگی از تنت دور کن

گرفته پری چهره جام بلور

پر از لعل می چون درفشنده هور

چو نخچیر کردی کنون سور کن

جهان پهلوان کرد زی می نگاه

همه جام می دید گشته سیاه

به یاد آمدش گفته برهمن