جهان پهلوان کرد زی می نگاه

پر از لعل می چون درفشنده هور

چو نخچیر کردی کنون سور کن

به می ماندگی از تنت دور کن

همه جام می دید گشته سیاه

به یاد آمدش گفته برهمن

گرفتش به خور گفت بر یاد من