شنیدم که شب هم بر آن بوم و بر

بماندی، بمردی هم اندر شتاب

دگر جانور دید چندان هزار

که میگشت بر گرد دریا کنار]

ز دریا برآید یکی جانور

ز زردی همه پیکرش زر فام

درفشان چو خورشید هنگام بام