درفشان چو خورشید هنگام بام

شنیدم که شب هم بر آن بوم و بر

ز دریا برآید یکی جانور

ز زردی همه پیکرش زر فام

تن آنجا که خارد به سنگ اندرون

زمین گردد از موی او زر گون

برد هر کسی جامه بافد از وی