ز گوهر گرفتی جهان رنگ و تاب

کشیده میان سرای از فراز

منقش یکی پرنیان پهن باز

چو بر وی فکندی فروغ آفتاب

در ایوانش از زر تختی که شاه

نشستی بر آن شاد در پیشگاه

یکی گرزن از گوهر آمیخته