میان اندرست آنکه بیننده اوست

ز تن جای ناخن به یک سو برست

دل اندر میانست کاو مهترست

ز پیرامن چشم خونست و پوست

تو گر چه بزرگی و با تاج و تخت

فریدون مه از تو به فرهنگ و بخت

نشان بر فزونی گنج و سپاه