به مجمر فروزان همه مشک ناب

دراو بسته قندیل زرین هزار

بر در ز مرمر دو دکان زده

به هر یک بر از بت پرستان رده

شده دود چون میغ بر آفتاب

شد از بس گهر خیره چشم قباد

بینباشت مغزش ز بس مشک باد