که می سرخ دارد دو رخسار زرد

کرا با خمار گران تاب نیست

ورا چون کباب و می ناب نیست

همی می خور از بن ، مخور هیچ درد

جهان باد دان باده برگیر شاد

که اندر کفت باده بهتر ز باد

لب ترک و شادی و رامش گزین