بیآمد چو شد تنگ با تیغ کوه

ز بالا قبا کرده زربفت چین

به دستار شاره بپوشید ترگ

نهان زیر در گرز بارنده مرگ

زدند از برش بانگ تند آن گروه

کزاین سان براین که چه پویی دلیر

مگر هستی از سرت یک باره سیر