مگر هستی از سرت یک باره سیر

بیآمد چو شد تنگ با تیغ کوه

زدند از برش بانگ تند آن گروه

کزاین سان براین که چه پویی دلیر

برین رای تو چیز دزدیدنیست

و یا رای این کوه و دز دیدنست

چنین گفت کز دشت نخچیر گاه