ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

به خدایی که تویی بنده بگزیده او

که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست