که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

به خدایی که تویی بنده بگزیده او

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی

ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد