دو گیتی براو مر یکی بی گواست

تن و جان ما را به هم یار کرد

خرد را بدین هر دو سالار کرد

گوا کرد بر بنده گوینده راست

چو از پادشاهیش یاد آیدت

دگر پادشاهی به باد آیدت

ره دینش آنست کز هر گناه