ز پیروزه تختی به زر کرده بند

که از سایه شد روز تابان بنفش

یکی نیستان بود پر پیل و کرگ

ز نیزه نی اش پاک وز تیغ برگ

نهادند بر چار پیل بلند

بر آن تخت بنشست فغفور شاه

ز بر چتر و بر سر ز گوهر کلاه