ببخشید چرخ و ستاره گریست

ز بس جان که از مرگ پالوده شد

تنش سست و چنگال فرسوده شد

ز کشته چه گویم بر آن کس که زیست

همه شاه را خوار بگذاشتند

گریزان ز پس راه برداشتند

پدر بد که خسته پسر را به پای