گریزان ز پس راه برداشتند

ز کشته چه گویم بر آن کس که زیست

ببخشید چرخ و ستاره گریست

همه شاه را خوار بگذاشتند

پدر بد که خسته پسر را به پای

سپردی همی چشم و ماندی به جای

زره دار بد کز تن خویش پوست