زره دار بد کز تن خویش پوست

گریزان ز پس راه برداشتند

پدر بد که خسته پسر را به پای

سپردی همی چشم و ماندی به جای

همی کند و پنداشتی درع اوست

تنش بنگریدی که بر پای هست

به سر دست بردی که بر جای هست