همه شاه را خوار بگذاشتند

تنش سست و چنگال فرسوده شد

ز کشته چه گویم بر آن کس که زیست

ببخشید چرخ و ستاره گریست

گریزان ز پس راه برداشتند

پدر بد که خسته پسر را به پای

سپردی همی چشم و ماندی به جای