تنش بنگریدی که بر پای هست

سپردی همی چشم و ماندی به جای

زره دار بد کز تن خویش پوست

همی کند و پنداشتی درع اوست

به سر دست بردی که بر جای هست

چو دل جستی از تن سنان یافتی

پر از ناوک تیردان یافتی