شدند اختران و آفتابت نهان

بدی باغ آراسته پرنگار

درختانت کندند یکسر ز بار

سپهری بدی روشن از تو جهان

عروسی نو آیین بدی گاه را

ربودند ناگه ز تو شاه را

ندانم که کی بینمت نیز باز