عروسی نو آیین بدی گاه را

درختانت کندند یکسر ز بار

سپهری بدی روشن از تو جهان

شدند اختران و آفتابت نهان

ربودند ناگه ز تو شاه را

ندانم که کی بینمت نیز باز

ابا روز شادی و آرام و ناز