دل که آیینه شاهیست غباری دارد

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

از خدا می طلبم صحبت روشن رایی

کرده ام توبه به دست صنم باده فروش

که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی