که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی

دل که آیینه شاهیست غباری دارد

از خدا می طلبم صحبت روشن رایی

کرده ام توبه به دست صنم باده فروش

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج

نروند اهل نظر از پی نابینایی

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان