عماری بیاراست با مهد شست

که ماند از کشیدن جهانی به رنج

چه از فرش و آلت چه از سیم و زر

چه از در و دیبا و سنگ و گهر

کنیزک دو صد جام و مجمر به دست

به جام اندرون در از اندازه بیش

به مجمر همه عود سوزان ز پیش