در آن مقام که خوبان ز غمزه تیغ زنند

که می رویم به داغ بلندبالایی

زمام دل به کسی داده ام من درویش

که نیستش به کس از تاج و تخت پروایی

عجب مدار سری اوفتاده در پایی

مرا که از رخ او ماه در شبستان است

کجا بود به فروغ ستاره پروایی