بر از کام و آرام برداشتند

ز مشک و گهر تاج بد شاه را

ز یاقوت و در افسری ماه را

به هم هفته ای شاد بگذاشتند

سرشک خرد چون از ابر هنر

صدف یافت آن در شد مایه ور

گرانمایه مهر جهان کردگار