به زاری و پوزش زبان برگشاد

سخن هر چه گفتم به دانش ببین

نگاری کن این را و دل را نگین

شد از بیم شه زرد و ارزان قباد

بس گشت در خاک زنهار خواه

ببخشید خون و ببخشود شاه

خبر یافت کاوه پسر را بخواند