همی گفت کاو چون گرد زور و برز

به یک جایشان آشتی داد باز

وزآن سو جهان پهلوان شادکام

همی زیست خرم به دیدار سام

ز من به بود گاه شمشیر و گرز

به یک سال از آن شادی و فرهی

نشد دستش از جام روزی تهی