چو شد تیز، جستمش نآمد به چنگ

ندیدیم جز تو چنان نیز گرد

به زور تن و مردی و دستبرد

جهان پهلوان گفت کامروز جنگ

چو خور تیغ رخشان ز تاری نیام

کشد، گردد از خون شب لعل فام

هر آنجا که فردا به چنگ آرمش