چو خور تیغ رخشان ز تاری نیام

به زور تن و مردی و دستبرد

جهان پهلوان گفت کامروز جنگ

چو شد تیز، جستمش نآمد به چنگ

کشد، گردد از خون شب لعل فام

هر آنجا که فردا به چنگ آرمش

به یک دم زدن زنده نگذارمش