سپهبد ز فرازنگان باز جست

ز روی و ز مس کرده جنبان زجای

به کردار کوره پر آتش دهان

دمادم درخش از دهانش جهان

طلسمش که چون بود شاید درست

یکی گفت هست آتش تیز تفت

درین سنگ کش زیرچاهست ونفت