غمش روز پیرست کآید فراز

جهان بزمگاهیست نغز از نشان

می اش عمر ما پاک و ما می کشان

جوانیش خوشی و مستیش ناز

ازین مستی آن کس که شد خفته پست

نه هش یافت هرگز نه از خواب جست

اگر چند بسیار مانی بجای