که تا دل به فرزند تو خوش کنیم

بدین جوی بزم و بد آن کن شکار

چنان کن که در مهرگان نام را

بیاری به نزدیک ما سام را

بسوزیم غم را چو آتش کنیم

نگه کن مرا این نامه را وزفرود ()

همینست گفتار و بر تو درود