مسرور غرض و مغرور عوض نبوده ام، با عشق دمسازی دارم و با صدق دل رازی، اینک مدت چهل سال است تا قناعت توشه من بودست، و فقر پیشه من.

دیوانه نیم اگرچه گم شد هوشم

گر بی برگی به مرگ مالد گوشم

آزادی را به بندگی نفروشم

حرص وشهوت خواجگان راشاه ومارابنده اند

بنگر اندر ما و ایشان گرت ناید باوری

هرچند این کرامتی بزرگ است، و تربیتی بی نهایت، و موهبتی بی غایت اما خادم این تجمل را تحمل نتواند کرد، و شکر و سپاس این تفضل را تمحل نداند ساخت.