که ز گل دور چون شدی رستی

صورت خود در آینه دل خویش

به توان دید از آن که در گل خویش

بگسل آن سلسله که پیوستی

زانکه گل مظلمست و دل روشن

گل تو گاخنست و دل گلشن

هرچه روی دلت مصفاتر