سخت بسیار کس بود که خورد

کی دهد گلش اگرچه دل خواهد

کی شود بی سبب نموده تو

بوده حق چو عقل پوده تو

قدح زهر صرف و زان نمرد

بلکه او را غذای جان باشد

که ز بحران چو خیزران باشد