گه شیرخواره می بری گه می کشانی دایه را

رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بی چون شوم

صبر و قرارم برده ای ای میزبان زودتر بیا

از مه ستاره می بری تو پاره پاره می بری

دارم دلی همچون جهان تا می کشد کوه گران

من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا

گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد