گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد

گه شیرخواره می بری گه می کشانی دایه را

دارم دلی همچون جهان تا می کشد کوه گران

من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا

من آردم گندم نیم چون آمدم در آسیا

در آسیا گندم رود کز سنبله زادست او

زاده مهم نی سنبله در آسیا باشم چرا