تشنه دل کرد عاشق خود را

تو به یادش چو گل زبان کن تر

تا دهانت کند چو گل پر زر

سیر جان کرد جان بخرد را

یک زمان از درش مشو غایب

تا بود عزم و رای تو صایب

کار نادان کوته اندیش است