در حس بست و راه جان بگشاد

ناکسان را به لطف خود کس کرد

صبر و شکری ز بندگان بس کرد

فضل او پیش چشم دانش و داد

چون ترا کرد حلم او ساکن

از زبان بدان شدی ایمن

رسته باشد همیشه در صحرا